Drie volledige overlijdensberichten, elk voor een andere publicatieplaats. De namen zijn verzonnen, de vorm is echt. Na elke tekst is geschreven waarom het wordt gedragen, zodat je het patroon kunt overzetten naar je eigen overlijdensbericht. De structuur erachter wordt uitgelegd op de pagina schrijf overlijdensbericht.
Voorbeeld 1: Het zakelijke overlijdensbericht van het bedrijf
Situatie: Circulaire brief aan het personeel en advertentie in de lokale krant. Een gereedschapsmonteur, 34 jaar werkzaam bij het bedrijf, die samenwerkte met de familie.
We rouwen om het verlies van onze collega
Werner Kaminski
die op 12 juni op 61-jarige leeftijd overleed.
Werner kwam in 1992 bij ons als gereedschapsmonteur en heeft onze productie al 34 jaar vormgegeven. Hij hielp bij het opzetten van de trainingsworkshop, waar sindsdien 87 jongeren hun opleiding hebben afgerond. Velen van hen werken vandaag in ons huis, en bijna allemaal noemen ze Werner als degene die hen geduld heeft geleerd.
Wie hem zocht, vond hem bij de maalbank of bij het koffiezetapparaat op de begane grond, waar hij elke leerling dezelfde eerste vraag stelde: “Wat heb je vandaag geleerd?” Zijn advies was kortaf, zijn standaard hoog, zijn deur open.
Met hem verliezen we een collega aan wie dit bedrijf meer te danken heeft dan een advertentie kan zeggen. Onze medeleven gaat uit naar zijn vrouw Sabine en zijn twee zonen.
We zullen zijn nagedachtenis eren.
Management en personeel van Feinwerk Nord GmbH
Waarom deze overlijdensadvertentie staat: De verdienste kan genoemd worden: de trainingsworkshop, 87 trainees. Dergelijke figuren waren in geen enkel ander overlijdensbericht te vinden, en dat is precies wat waardering onderscheidt van lege zinnen. De scène bij het koffiezetapparaat geeft de tekst een gezicht dat iedereen in het bedrijf herkent. De afscheidsformule noemt de familieleden bij naam; Dit veronderstelt dat de familie de tekst van tevoren heeft gezien en dat er op deze overlijdensadvertentie is gestemd.
Voorbeeld 2: De overlijdensadvertentie van de club in de nieuwsbrief
Situatie: Nieuwsbrief van een sportclub, een halve pagina met foto. Erelid, oprichter van de meisjeshandbalafdeling.
TSV Grünfeld rouwt om het verlies van zijn erelid
Helga Rautenberg
die op 3 mei op 84-jarige leeftijd overleed.
Helga was sinds 1961 lid van onze club, en in 1974 richtte ze de dameshandbalafdeling op, ondanks aanzienlijke twijfels tijdens de bestuursvergadering destijds, en leidde deze 22 jaar als coach. Drie van hun spelers hebben het tot de regionale competitie geschopt. Iets anders was belangrijker voor haar: geen enkel meisje zou ooit moeten stoppen vanwege de bijdrage. Waar het geld verdwenen was, zorgde Helga er stilletjes voor dat het er was. Hoe vaak, onthulde ze nooit.
Tot afgelopen herfst zat ze bij elke thuiswedstrijd linksboven in de tribune, met een thermosfles en een notitieboekje waarin ze de fouten van onze verdediging verzamelde. Het bestuur ontving de lijst maandag. Ze had grotendeels gelijk.
verliest TSV Grünfeld een vrouw die zes decennia lang heeft meegewerkt aan de opbouw van deze club. Onze condoleances gaan uit naar haar kinderen en kleinkinderen.
Het bestuur van TSV Grünfeld
Waarom deze overlijdensadvertentie draagt: Het vrijwilligerswerk wordt in concrete termen verteld: oprichtingsjaar, 22 jaar training, de stille bijdrage hulpen. De anekdote met het notitieboekje doet lezers glimlachen zonder de waardigheid van de tekst aan te tasten; er is ruimte voor in de clubkrant, omdat veel lezers Helga persoonlijk kenden. Het verzet van 1974 mag ook plaatsvinden. Hij maakt haar inkomsten groter en blijft toch verzoenend.
Voorbeeld 3: De persoonlijke overlijdensadvertentie van de familie in de krant
Situatie: Overlijdensbericht van de kinderen in de dagblad, ongeveer twee weken na de begrafenis. Een paar regels, elke keer kost.
Onze vader Karl-Heinz Böttcher
overleed op 21 juni op 79-jarige leeftijd.
Hij was 41 jaar postbode in Wanne-Eickel en kende elke voordeur in zijn district. Iedereen die ziek was, kreeg de post bij de deur van hun appartement bezorgd, zelfs als dat niet langer een van hun taken was.
Na zijn pensioen hoorden zijn ochtenden bij de tuin en de buurt. Drie winters lang maakte hij de weg vrij voor mevrouw Salewski vanaf de overkant van de straat en hing de krant op haar deur. Dat heeft hij ons nooit verteld. We kwamen er pas na de begrafenis achter van haar.
Hij zei niet veel. Zijn tuin staat in volle bloei. We blijven hem water geven.
In liefde en dankbaarheid
Marion en Uwe met hun families
**Waarom deze overlijdensadvertentie het draagt: ** Geen curriculum vitae, geen superlatieven. Twee observaties tonen de persoon: de post op de appartementdeur, het vrijgemaakte pad. Het feit dat de kinderen er maar één van hen van de buurman kenden, zegt meer over deze vader dan welk bijvoeglijk naamwoord dan ook. De laatste zin met de tuin vervangt de gebruikelijke afscheidsformule door een belofte, en het zijn juist zulke zinnen die in het geheugen van de lezers blijven hangen.
Het patroon achter alle drie de overlijdensberichten
Alle drie volgen ze dezelfde plattegrond: eerst naam en referentie, dan een concrete verdienste, een persoonlijke herinnering, een afscheidswoord. Wat verandert zijn lengte en nabijheid: het gezelschap blijft objectief en warm, de club kan je laten glimlachen, het gezin kan heel stil zijn. Wanneer je je eigen overlijdensbericht schrijft, verzamel dan eerst de ene herinnering die alleen bij deze persoon past. De rest is eromheen gerangschikt. Hoe de structuur in detail werkt, is te vinden op de pagina schrijf overlijdensbericht.