Dwa kompletne przemówienia z okazji rocznicy pielęgniarstwa i opieki społecznej: główne przemówienie lidera oraz pozdrowienie miejskie. Nazwy i miejsca są wymyślane, mechanika jest prawdziwa. Po każdym przemówieniu jest napisane, dlaczego się nosi. Struktura i zasady są wyjaśnione na stronie Przemówienie z okazji rocznicy w służbie pielęgniarskiej.
Przykład 1: Dyrektor z okazji 25. rocznicy stacji towarzyskiej
Sytuacja: Uroczystość w świetlicy społeczności, 25-lecie stacji społecznej św. Marcina, dyrektor wygłasza główne przemówienie przed zespołem, krewnymi, sponsorami i przedstawicielami miasta, około dziesięciu minut. Oto sedno przemówienia.
Drodzy koledzy, drodzy goście, 1 marca 2001 roku stacja towarzyska St. Martin odbyła swoją pierwszą wycieczkę. Cztery pielęgniarki, dwie korzystały z Corsa, 17 pacjentów. Założycielka, siostra Hedwiga, planowała wycieczki wieczorem przy kuchennym stole, z kartami indeksowymi i mapą miasta, na której ołówkiem zaznaczano jednokierunkowe ulice.
Dziś, 25 lat później, zatrudniamy 41 osób: pielęgniarki, asystentki pielęgniarskie, sprzątaczkę, administrację oraz dwóch stażystów. Jedenaście samochodów opuszcza nasz plac każdego ranka od 6:10. Opiekujemy się 240 osobami w tym mieście i trzech okolicznych wsiach. A jeśli zsumować nasze dzienniki, w ciągu 25 lat mamy około 470 000 wizyt domowych. Zrobiłem to dwa razy, bo sam ledwo w to wierzyłem.
Za każdym z tych numerów znajduje się szyld dzwonka. A przed każdym znakiem dzwonka do drzwi stoi jeden z nas, w deszczu, w 35 stopniach i w czarnym lodzie. Dziś chciałbym powiedzieć trzy rzeczy, które nie zdarzają się na żadnej innej scenie. Po pierwsze: nocna rezerwa. Ci, którzy ją mają, przez 25 lat spali z telefonem obok poduszki, każdej nocy, nawet w Wigilię. Po drugie: pięć minut, które żadna firma ubezpieczeniowa nie płaci. Spojrzenie w lodówce, gazeta, którą podniesiono, zdanie na drzwiach. To właśnie te minuty są powodem, dla którego ludzie tutaj dają nam swoje klucze. Po trzecie: Renate. Siedziała w jednym z dwóch Corsas 1 marca 2001 roku i jutro rano znów poprowadzi pojazd. 25 lat, ta sama kobieta, ta sama niezawodność. Renate, proszę, wstań na chwilę.
chciałby również podziękować tym, którzy rzadko się widują: krewnym, którzy dają nam zaufanie i klucze do drzwi wejściowych, naszemu sponsorowi, który był przy nas w 2014 roku, gdy refinansowanie było niepewne, oraz miastu za pokoje na Kirchplatz.
A jutro? Jesienią obsadzimy trzecie stanowisko szkoleniowe, a od stycznia otworzymy żłobek z dwunastoma miejscami. Karteczki indeksowe siostry Hedwigi wiszą oprawione w naszym korytarzu. Mandat do tego nie zmienił się przez 25 lat: Nadchodzimy. Za to i za kolejne 25 lat.
Dlaczego to działa: Scena założycielska pracuje z rekwizytami, kartami indeksowymi, ołówkiem, dwoma Corsami i pozwala wycenić kontrast do dzisiejszych czasów: 4 do 41 pracowników, 17 do 240 klientów, 470 000 wizyt domowych. To uznanie wskazuje dokładnie to, czego nie ma w statystykach: nocna zmiana, niepłatne minuty, koleżankę z pierwszej godziny z imienia i nazwisko oraz moment, w którym wstała. Podziękowania mają konkretny powód dla każdej grupy. A zakończenie łączy plany na przyszłość z obrączką na scenie założycielskiej: fiszki indeksowe na korytarzu mają ostatnie zdanie.
Przykład 2: Burmistrz gratuluje ambulatoryjnej służbie hospicjum
Sytuacja: Obchody rocznicy 20. rocznicy ambulatoryjnej opieki hospicyjnej, burmistrz wita się, około czterech minut.
Szanowni Państwo, Wolontariusze Towarzystwa Usług Hospicyjnej, burmistrz składa wiele pozdrowień. To dla mnie trudne i mówię to jako komplement: trudno mówić o twojej twórczości w świątecznym języku, bo prowadzi ona do miejsc, o których nasze miasto jest inaczej ciche.
Akompaniament istnieje od 20 lat. W tym czasie przeszkoliłeś 68 wolontariuszy, w kursach ponad 100 godzin, bez wynagrodzenia, w wolnym czasie. Około 900 osób w naszym mieście towarzyszyło podczas ostatniej podróży – w domu, w domach opieki, w szpitalach. Dodatkowo są krewni, którzy zajmowali się twoimi grupami w żałobie. W tym mieście są rodziny, znam takie, dla których twoje imię oznacza różnicę między rozpaczą a pożegnaniem.
dziś mogę powiedzieć coś osobistego. Zimą 2022 roku jeden z twoich towarzyszy odwiedzał mojego ojca w każdy wtorek przez cztery miesiące. Grała z nim w Skata tak długo, jak mogła, a gdy nie mogła, słuchała go. Moja mama mówi do dziś: “Wtorek nas zatrzymał.” Stoję tu jako burmistrz i syn, i obaj dziękuję.
wolontariatu, jak twoja, nie może być ani zlecona, ani opłacona. Miasto może zrobić trzy rzeczy: zapewnić przestrzeń, zapewnić niezawodne finansowanie i publicznie stwierdzić, że opieka na końcu życia jest jego częścią tak samo jak przedszkola i straże pożarne. Dlatego mówię to dziś tak konkretnie: Finansowanie jest w budżecie na 2027 rok, ustalonym 12 czerwca. Nowe pomieszczenia przy Bahnhofstraße 7 będą gotowe do zamieszkania od kwietnia, a miasto pokryje czynsz.
Z okazji waszej rocznicy życzę wszystkim, którzy dołączą do waszego kolejnego kursu, oraz siły, którą przekazujecie od 20 lat. Nasze miasto jest bogatsze, bo istniejesz. Gratulacje z okazji 20 lat towarzystwa i dziękuję.
Dlaczego to działa: Powitanie zaczyna się od szczerego przyznania się do ról i całkowicie rezygnuje z świątecznych zwrotów. Wyniki służby wyrażają trzy liczby, które czynią wolontariat namacalnym: 68 uczestników, 100 godzin oczywiście, 900 akompaniamentów. Osobista historia jego ojca nadaje politykowi wiarygodność, a cytat matki ma większe znaczenie niż jakiekolwiek statystyki. Ostatecznie przemówienie dostarcza tego, co rzadko dostarczają polityczne powitania: dwie weryfikowalne obietnice z datą i adresem. Tak właśnie brzmi docenienie, które coś kosztuje.
Wzór stojący za obiema przemówieniami
Oba przemówienia rezygnują z słownictwa bohaterów i zamiast tego oddają hołd temu, co widzialne: godzinom, godzinom kursu, nazwom, zobowiązaniom. Jeśli mówisz o rocznicy: najpierw zbierz trzy codzienne numery i scenę założycielską, reszta się na tym opiera. eloqole tworzy z tego całą mowę.