Dwa z najpopularniejszych przemówień ślubnych oprócz przemówienia świadka: ojciec panny młodej i sam pan młody. Oba przykłady są w pełni sformułowane, około trzech do czterech minut czasu na wystąpienie, z komentarzem na temat mechaniki.
Przykład 1: Przemówienie ojca panny młodej
Sytuacja: Ojciec panny młodej otwiera część wieczoru z przemówieniem, 100 gości.
Gdy Anna miała cztery lata, po raz pierwszy wyszła za mąż. Sąsiad Tim, w piaskownicy, z gumowym pierścieniem z mojej skrzynki z narzędziami. Małżeństwo trwało jedno popołudnie. Potem Tim podepnął jej zamek z piasku, a Anna złożyła pozew o rozwód: głośno, przed świadkami, w wieku czterech lat.
nie mówię tego, żeby zawstydzić Annę. Mówię ci to, bo tamtego popołudnia stało się jasne, co jest prawdą do dziś: moja córka dokładnie wie, czego chce. I tego, czego nie chce. Każdy, kto zmiażdży jej zamek z piasku, leci.
Więc możesz sobie wyobrazić, Markus, jak uważnie się przyglądaliśmy, gdy po raz pierwszy usiadłeś przy stole. Powiem wam dziś szczerze: Nie przekonaliście nas od razu. Nie dlatego, że coś było z tobą nie tak. Ale dlatego, że trzydzieści lat Anny to wysoka poprzeczka.
A potem przyszła zima, kiedy moja żona zachorowała. Ten, który stał u naszych drzwi z jedzeniem co drugi wieczór przez tygodnie, bez zamieszania, bez pytania — to byłeś ty. Wtedy zrozumiałem: On nie miażdży zamków z piasku. Pomaga budować.
Anna, moje dziecko. Dziś cię nie zdradzę. To byłoby złe zdanie, w końcu nigdy nie pozwalałeś sobie się poddać. Po prostu patrzę, jak idziesz dalej, dokładnie w wybranym kierunku. Jak zawsze.
Wznieśmy toast: za Annę i Markusa. Do domu pełnego zamków z piasku, które wciąż stoją.
Dlaczego ta przemowa działa: Dziecięca anegdota jest czuła, a nie żenująca, i nadal służy do udowodnienia charakteru. Zięć nie rozumie banału (“od razu wzięliśmy cię do serca”), lecz szczere tarcie, a potem najsilniejszy dowód, jaki ojciec może wymienić: konkretną zimę. Rezygnacja z zakurzonego “oddam córkę” pokazuje postawę i idealnie oddaje charakter panny młodej.
Przykład 2: Przemówienie akceptacyjne pana młodego
Sytuacja: Pan młody odpowiada na końcu przemówienia, mówiąc w imieniu pary.
Ostrzegano mnie: Przemowa pana młodego to jedyna, w której nie można się pomylić, byleby były trzy zdania. Dziękuję. Wszyscy wyglądacie świetnie. I: Moja żona ma rację we wszystkim.
Miłe jest to, że wszyscy trzej w ogóle dziś głosują.
Ale chcę pozbyć się czwartego zdania. Pięć lat temu stałem w kuchni, która była zdecydowanie za głośna na imprezie, na którą nie chciałem iść. Julia stała przy oknie i kłóciła się z kimś o latarnie morskie. O latarniach morskich! Z powagą, jakby chodziło o politykę światową. Nie powiedziałem ani słowa. Po prostu pomyślałem: Kimkolwiek to jest: chcę usłyszeć od niej, jak kończy się historia z latarniami morskimi.
Pięć lat później wiem, że ta historia nigdy się nie kończy. Julia ma podejście do wszystkiego – do latarni morskich, do rozmiarów łyżeczek, do odpowiedniej kolejności zakładania skarpet i butów. I mam ogromne szczęście, że mogę słuchać przez resztę życia.
dziękuję moim rodzicom, którzy nauczyli mnie, że zostajesz, gdy robi się ciężko. Dzięki rodzicom Julii: Wychowaliście tę wspaniałą, kłótlliwą kobietę, a mimo to dobrowolnie wpuściliście mnie do rodziny. Dziękuję wszystkim, którzy są dziś tutaj, niektórym z was, którzy podróżowali po całym kraju.
A Julia: Powiedziałam tak w urzędzie stanu cywilnym. Tutaj, na oczach wszystkich: robiłbym to codziennie po nowu. Za moją żonę!
Dlaczego ta przemowa działa: Przewiduje oczekiwania wobec przemówienia pana młodego z przymrużeniem oka, a potem naprawdę je spełnia: Podziękowania obu rodzicom i gościom są obowiązkowe, ale tutaj staje się konkretne, a nie ogólne. Scena z latarnią morską zamienia “Kocham moją żonę” w coś, co tylko ta para może wyczuć. Zakończenie należy wyłącznie do niej.
Różnica między nimi
Ojciec panny młodej opowiada o całym życiu i wybiera z niego dwie chwile. Pan młody opowiada o jednym wieczorze i pozwala mu przetrwać wszystko. Oba sposoby działają. Ważne jest, by wybrane momenty dowodziły tego, co mówi przemówienie.