Dwa pełne przemówienia honorowe: jedno dla drużyny mistrzowskiej, wygłaszane przez burmistrza, oraz jedno dla indywidualnego sportowca roku, wygłoszone przez przewodniczącą klubu. Nazwy i wyniki są wymyślane, możesz przyjąć styl. Struktura tego rozwiązania jest wyjaśniona na stronie Speech for the Sportsman Award.
Przykład 1: Burmistrz honoruje drużynę mistrzowską
Sytuacja: Nagroda dla sportowców miejskich, burmistrz honoruje siatkarki VC Rautheim, mistrzyni ligi stanowej, pełna sala festiwalowa.
Drodzy mistrzowie VC Rautheim, drodzy rodziny, drodzy przyjaciele sportowcy,
jako burmistrz honorujesz wielu ludzi rocznie, a ja zwykle czytam akta wcześniej. Dziś przeczytałem coś lepszego: raporty z meczów z całego sezonu. Mówią o tym następująco.
20 meczów, 18 zwycięstw. 55 wygranych setów, 13 przegranych. Najbliższe zwycięstwo: zwycięstwo 3-2 w Wetterode w styczniu, po przegranej 0-2 w setach, gdy kapitan Ronja Ahlers dołożyła sześć punktów z rzędu w piątym secie. Wiem to tak dobrze, bo w hali było 60 osób z rautheimerami, przyjechało dwoma wynajętymi autobusami, w niedzielę w deszczu ze śniegiem.
Za tymi liczbami stoi wysiłek, którego żadna tabela nie pokazuje. Trzy wieczory treningowe w tygodniu, plus 4 100 kilometrów wyjazdów w lidze rozciągającej się stąd aż tuż przed granicą krajową. Sześciu z was dwunastu dojeżdża na naukę lub trening, a i tak stoi w korytarzu o 19:00 w piątki. Twój trener Volkan Demirci przejął tę drużynę cztery lata temu w klasie dystryktowej; Mistrzostwa są już trzecim awansem od tamtej pory. Volkan, miasto widziało twoją pracę.
Szczególnie cieszy mnie liczba widzów. Na początku sezonu na twoje mecze domowe przyszło około 40 osób. Na ostatnim meczu u siebie było 190 widzów, sala była pełna. Dałaś temu miastu miejsce spotkań w soboty. W przeciwnym razie tylko jarmark bożonarodzeniowy i festiwal straży pożarnej mogą to tutaj zrobić.
W imieniu miasta Rautheim gratuluję mistrzostwa i awansu do Verbandsligi. Przekazuję certyfikaty jeden po drugim. Mam też coś na nowy sezon: miasto płaci opłaty za mecze domowe. Masz przed sobą wystarczająco dużo kilometrów, możesz lepiej wykorzystać pieniądze. Gratulacje!
Dlaczego to działa: Burmistrz przyznaje, że zna drużynę z relacji z meczów i wykorzystuje ten dystans jako swoją siłę: pokazał swoje zadania domowe. Występy są liczone (18 zwycięstw, 55:13 serii, 4 100 kilometrów), a jedna z narracji z dwóch autobusów w deszczu ze śniegiem nadaje liczbom twarz. Trenerzy i dojeżdżający zawodnicy dostają własne wyroki, więc podziękowania nigdy nie pozostają ogólne. Krzywa widzów od 40 do 190 łączy sukcesy sportowe z życiem miasta, czyli z perspektywy faktycznego burmistrza. A przemówienie kończy się obietnicą, która kosztuje pieniądze, zamiast życzenia, które nic nie kosztuje.
Przykład 2: Przewodnicząca klubu honoruje sportowcę roku
Sytuacja: Coroczne obchody SC Hollstedt, przewodnicząca honoruje 17-letnią biegaczkę średniodystansową jako Sportswoman of the Year.
Droga rodzino klubu, naszą sportowką roku jest Amelie Brandt: mistrzyni kraju na 800 metrów, najlepszy czas 2:09,4. Znasz te liczby z zawiadomienia. Dziś powiem wam, co kryje się między tymi liczbami.
Dwa lata temu Amelie była już na progu tego etapu. Potem pojawiło się złamanie przeciążeniowe w lewej stopie, sześć tygodni przed kwalifikacjami. Jej trenerka Sylvia pokazała mi dziennik treningowy z tamtego okresu: 14 tygodni biegania w akwa, trzy razy w tygodniu, rano o szóstej w krytym basenie, przed szkołą. Na jednej stronie napisano ołówkiem: “Bieganie w wodzie to nie bieganie. I tak tam byłem.”
I tak byłem tam. Dziś oddajemy jej cześć za to zdanie. Gdy Amelie wróciła do pracy wiosną, przebiegła 800 metrów w czasie 2:24. Jedenaście miesięcy później, w finale stanowym, pierwsze 400 metrów zaczęło się zbyt wolno; Każdy, kto widział ten wyścig, wciąż go pamięta. Drugie okrążenie ukończyła w 63 sekundy i wyprzedziła dwie zawodniczki na ostatnich 80 metrach.
Dwie osoby należą do tego zaszczytu. Sylvia Marquardt, która przez 30 lat jako trenerka nauczyła się, że stopa potrzebuje odpoczynku, a głowa cierpliwości. I brat Amelie, Nick, który towarzyszył każdej wycieczce na kryty basen w roku kontuzji rowerem, nawet w styczniu.
Amelie, twoja droga w tym klubie zaczęła się w wieku ośmiu lat, od treningu dzieci, w trampkach o dwa rozmiary za duże. Dziś jesteś naszą Sportsmenką Roku, a we wrześniu weźmiesz udział w niemieckich mistrzostwach młodzieży. Pójdziemy z tobą. Mam nadzieję, że o tym wiesz. Gratulacje!
Dlaczego to działa: Wynik jest już w pierwszym zdaniu i jest zaznaczony; Reszta przemówienia należy do ścieżki. Złamanie przeciążeniowe, bieganie w aqua jogging o szóstej i ołówkowe zdanie z pamiętnika mówią o tym sportowcu więcej niż jakikolwiek medal, a prelegent wyraźnie badał zamiast czytać listę wyników. Cytat powtarza się raz i służy do uzasadnienia honoru, co nadaje przemówieniu istotę. Trener i brat mają swoje miejsce, bo za każdym indywidualnym występem kryje się środowisko. Zakończenie obejmuje wątek od zbyt dużych butów do mistrzostw Niemiec i kończy się obietnicą ze strony klubu.
Wzór za tym
Obie przemówienia przechodzą według tego samego trzyetapowego procesu: występ w liczbie, chwila od drogi, dzięki otaczającym cię. Różnica tkwi w wadzeniu. Honor drużyny opiera się na liczbach sezonów i postrzeganiu drużyny przez miasto; Indywidualny honor żyje z szczegółu, który dotyczy tylko tej jednej osoby. Obie wymagają pracy przygotowawczej: czytania raportów z meczów, rozmów z trenerami. eloqole zamienia twoją listę wyróżnionych, w tym wyniki i po jednym szczegółie każdy, w przemówienie z chwilą oklasków dla wszystkich.