Trzy kompletne nekrologi, każdy do innego miejsca publikacji. Imiona są zmyślone, ale forma jest prawdziwa. Po każdym tekście wyjaśniamy, dlaczego się broni, żebyś mógł przenieść ten wzór na własny nekrolog. Budowę, która za tym stoi, opisuje strona Jak napisać nekrolog.
Przykład 1: Nekrolog firmowy
Sytuacja: okólnik do załogi oraz ogłoszenie w lokalnej gazecie. Mechanik narzędziowy, 34 lata w firmie, treść uzgodniona z rodziną.
Opłakujemy stratę naszego kolegi
Werner Kaminski
który zmarł 12 czerwca w wieku 61 lat.
Werner dołączył do nas w 1992 roku jako mechanik narzędziowy i przez 34 lata współtworzył naszą produkcję. Pomagał zbudować warsztat szkoleniowy, w którym od tamtej pory 87 młodych osób ukończyło naukę zawodu. Wielu z nich pracuje dziś w naszej firmie i prawie wszyscy wymieniają Wernera jako tego, który nauczył ich cierpliwości.
Kto go szukał, znajdował go przy frezarce albo przy ekspresie do kawy na parterze, gdzie każdemu praktykantowi zadawał to samo pierwsze pytanie: „Czego się dziś nauczyłeś?”. Jego rada była zwięzła, wymagania wysokie, drzwi otwarte.
Wraz z nim tracimy kolegę, któremu ta firma zawdzięcza więcej, niż potrafi wyrazić jakiekolwiek ogłoszenie. Łączymy się w żałobie z jego żoną Sabine oraz dwoma synami.
Zachowamy go w pełnej wdzięczności pamięci.
Zarząd i pracownicy Feinwerk Nord GmbH
Dlaczego ten nekrolog się broni: Zasługę da się nazwać konkretnie: warsztat szkoleniowy, 87 wyszkolonych osób. Takie liczby nie mogłyby stać w żadnym innym nekrologu i właśnie to odróżnia uznanie od frazesu. Scena przy ekspresie do kawy nadaje tekstowi twarz, którą rozpozna każdy w firmie. Formuła pożegnania wymienia bliskich z imienia; zakłada to, że rodzina widziała tekst wcześniej, a ten nekrolog był z nią uzgodniony.
Przykład 2: Nekrolog klubu w biuletynie
Sytuacja: biuletyn klubu sportowego, pół strony ze zdjęciem. Członkini honorowa, założycielka dziewczęcej sekcji piłki ręcznej.
TSV Grünfeld opłakuje swoją członkinię honorową
Helga Rautenberg
która zmarła 3 maja w wieku 84 lat.
Helga należała do naszego klubu od 1961 roku. W 1974 roku, wbrew poważnym wątpliwościom na ówczesnym posiedzeniu zarządu, założyła dziewczęcą sekcję piłki ręcznej i przez 22 lata prowadziła ją jako trenerka. Trzy jej zawodniczki dotarły aż do ligi regionalnej. Ważniejsze było dla niej co innego: żadna dziewczyna nie powinna rezygnować z powodu składki. Tam, gdzie brakowało pieniędzy, Helga po cichu dbała, żeby się znalazły. Jak często, nigdy nie zdradziła.
Aż do zeszłej jesieni na każdym meczu u siebie siedziała na trybunie w lewym górnym rogu, z termosem i notesem, w którym zbierała błędy naszej obrony. Zarząd dostawał tę listę w poniedziałki. Najczęściej miała rację.
TSV Grünfeld traci kobietę, która przez sześć dekad współtworzyła ten klub. Nasze wyrazy współczucia kierujemy do jej dzieci i wnuków.
Zarząd TSV Grünfeld
Dlaczego ten nekrolog się broni: Działalność społeczna jest opowiedziana konkretnie: rok założenia, 22 lata prowadzenia drużyny, ciche dopłaty do składek. Anegdota z notesem wywołuje u czytelników uśmiech, nie naruszając godności tekstu; w klubowym biuletynie jest na to miejsce, bo wielu czytelników znało Helgę osobiście. Także sprzeciw z 1974 roku ma prawo się pojawić. Powiększa jej zasługę, a mimo to pozostaje opowiedziany pojednawczo.
Przykład 3: Osobisty nekrolog rodziny w gazecie
Sytuacja: nekrolog dzieci w gazecie codziennej, około dwa tygodnie po pogrzebie. Kilka wersów, każdy kosztuje.
Nasz ojciec Karl-Heinz Böttcher
zmarł 21 czerwca w wieku 79 lat.
Przez 41 lat był listonoszem w Wanne-Eickel i znał każde drzwi w swoim rejonie. Kto chorował, dostawał pocztę pod same drzwi mieszkania, także wtedy, gdy dawno już nie należało to do jego obowiązków.
Po przejściu na emeryturę jego poranki należały do ogrodu i sąsiedztwa. Przez trzy zimy odśnieżał drogę pani Salewski z naprzeciwka i podkładał jej gazetę pod drzwi. Nigdy nam o tym nie powiedział. Dowiedzieliśmy się od niej dopiero po uroczystości pogrzebowej.
Był małomówny. Jego ogród stoi w pełnym rozkwicie. Podlewamy go dalej.
W miłości i wdzięczności
Marion i Uwe z rodzinami
Dlaczego ten nekrolog się broni: Bez życiorysu, bez superlatywów. Człowieka pokazują dwie obserwacje: poczta pod drzwiami mieszkania, odśnieżona droga. To, że o jednej z nich dzieci dowiedziały się dopiero od sąsiadki, mówi o tym ojcu więcej niż jakikolwiek przymiotnik. Ostatnie zdanie z ogrodem zastępuje zwykłą formułę pożegnania obietnicą, a właśnie takie zdania zostają czytelnikom w pamięci.
Wzór stojący za wszystkimi trzema nekrologami
Wszystkie trzy trzymają się tego samego planu: najpierw imię i związek ze zmarłym, potem konkretna zasługa, osobiste wspomnienie, słowo pożegnania. Zmienia się długość i bliskość: firma pozostaje rzeczowa i ciepła, klub może wywołać uśmiech, rodzina może być całkiem cicha. Pisząc własny nekrolog, zbierz najpierw to jedno wspomnienie, które pasuje tylko do tej osoby. Reszta ułoży się wokół niego. Jak działa ta budowa w szczegółach, opisuje strona Jak napisać nekrolog.