Dwa pełne przemówienia o emeryturze z perspektywy wewnętrznej: jedno to osoba, która odchodzi, drugie to rodzina, która świętuje. Nazwy są wymyślone, momenty mogą pochodzić od każdej firmy. Po każdym przemówieniu jest napisane, dlaczego się nosi. Struktura i typowe błędy są wyjaśnione na stronie Przemówienie o emeryturze; Dla przemówień kolegów o kogoś, kto odchodzi, jest strona Przemowa pożegnalna i rocznica.
Przykład 1: Kierownik warsztatu żegna się po 38 latach
Sytuacja: impreza firmowa ostatniego dnia pracy, około 60 kolegów, kierownik warsztatu pracował w tej samej firmie przez 38 lat.
koledzy, kiedy zaczynałem tu 1 sierpnia 1988 roku, na placu był dokładnie jeden samochód służbowy, który odpalał tylko wtedy, gdy zostawiało się otwarte drzwi kierowcy podczas startu. Obecnie jest 14 pojazdów i żaden z nich nie wymaga dobrej perswazji. Gdzieś pomiędzy to moje 38 lat.
Zamiast robić podsumowanie, opowiem ci o trzech chwilach, które zostały mi w pamięci.
Pierwszy moment, 1994: przebudowa starej sali. Przez sześć tygodni uprawialiśmy seks każdego wieczoru aż do dziewiątej, a ostatniego dnia stary szef przyniósł wszystkim kiełbaski i powiedział: “Więc teraz są twoje.” Tak rozumiem ten biznes od tamtej pory: jeśli pomożesz w tym, masz swój udział.
Drugi moment, 2009: praca krótkoterminowa. Przez cztery miesiące nikt nie wiedział, czy przetrwamy ten rok. Wtedy nikogo nie zwolniliśmy, a widziałem, jak ludzie dobrowolnie brali urlopy, żeby liczby były wystarczające. Do dziś jestem bardziej dumny z tej zimy niż z jakiegokolwiek pełnego zaległości w zamówieniach. W ciągu tych czterech miesięcy dowiedziałem się o tym zespole więcej niż przez 20 lat wcześniej.
Trzeci moment: każdy pierwszy poniedziałek miesiąca. W 2003 roku Jürgen przypadkowo zamówił o 40 rolek za dużo, a ponieważ nie chcieliśmy ich wyrzucać, zjedliśmy śniadanie w warsztacie. To przerodziło się w 23 lata Werkstattfrühstück. Każdy, kto zaczyna tu od nowa, lepiej rozumie biznes po trzech śniadaniach niż po jakimkolwiek teczce wprowadzającym. Jürgen, to wciąż twój największy błąd i największa zasługa.
Chcę podziękować z imienia. Jürgen, przez 30 lat na platformie podnoszącej obok. Marion, przez 19 lat zamieniałaś moje dokumenty w coś, co dział księgowości mógł przeczytać. Szefie, pozwoliłeś mi zrobić to dwa razy, gdy wiedziałeś lepiej, i raz przestałeś, gdy było to konieczne. A Christa: 38 lat metalowych wiór w skarpetkach, 38 lat kolacji w wieku ośmiu zamiast sześciu, i ani razu nie powiedziałaś mi, żebym szukała czegoś cichszego. Od poniedziałku jestem punktualny.
Co dalej: Od wtorku będę budować domek na drzewie razem z wnukiem. Statyka jest hojnie zaprojektowana, znasz mnie.
Dbaj o siebie, utrzymuj salę w czystości, a jeśli mój następca zapyta, gdzie wisi kwadratowy klucz: gdzie wisi od 1988 roku. Dzięki za poświęcony czas.
Dlaczego to przemówienie działa: Trzy datowane momenty zamiast 38 wymienionych lat; Każdy z nich mówi coś o firmie mimochodem, a starsi koledzy mogą przytakiwać w duchu. Podziękowania podają imiona i powody, od Marion do jego żony, której zdanie (“Będę punktualna od poniedziałku”) pozwala na emocje bez przechodzenia w patos. Widok przed nami to jeden konkretny obraz, domek na drzewie z przerośniętymi statykami, a ostatnie zdanie z kwadratowym kluczem daje firmie powód, by dalej cytować.
Przykład 2: Córka przemawia na prywatnej imprezie emerytalnej ojca
Sytuacja: przyjęcie w ogrodzie rodziny, około 30 gości z rodziny i sąsiedztwa, ojciec był profesjonalnym kierowcą tej samej firmy transportowej przez 41 lat.
Tato, prosiłeś mnie, żebym nie robił z tego wielkiej sprawy. Powiedziałem tak i skłamałem.
41 lat u tego samego spedytora. Dla gości to liczba. Dla nas w domu był to budzik o 4:20 rano, zapach diesla na kurtce na korytarzu oraz zasada, że w niedziele po ósmej telefon musi pozostać wolny na wypadek dzwonienia firmy. Gdy inne dzieci mówiły mi, że ich tata jest nauczycielem lub piekarzem, mówiłem: Mój zna całą Europę.
Opowiem ci, jak poznałem pracę taty. Miałem osiem lat, byłem na wakacjach letnich i raz pozwolono mi pojechać do Rotterdamu. Wciąż pamiętam, jak wysoko wydawała mi się taksówka kierowcy i że tata znał kogoś na każdej drugiej stacji benzynowej. W porcie podniósł mnie, wskazał na pojemnik i powiedział: “Prawie wszystko, czego dotkniesz w domu, kiedyś było na czymś takim.” W drodze powrotnej wyjaśnił mi, dlaczego mrugam na chwilę, gdy wpuszczam kogoś i dziękuje mi. Wtedy myślałem, że wszyscy ojcowie znają połowę autostrady po imieniu.
Mamo, zasługujesz na to przemówienie: Przez 41 lat budziłaś się o 4:20 rano, planowałaś wakacje wokół wycieczek i czekałaś z nami w Wigilię Bożego Narodzenia 1997 roku, aż ciężarówka w końcu wyjechała na ulicę o 21:00. Przez te wszystkie lata zganiłeś się na głos dokładnie dwa razy i za każdym razem miałeś rację. Firma kurierska miała kierowcę, mieliśmy was oboje.
Tato, co właściwie chcę ci powiedzieć: nigdy nie wygłaszał wielkich przemówień o pracy, pokazałeś nam to. Bądź punktualny, gdy nikt tego nie zauważa. Bądź przyjazny, gdy dzień minął dwanaście godzin. Zadzwoń, jeśli się spóźnisz. Do dziś łapię się na tym, jak na chwilę błyszę w samochodzie, gdy ktoś mnie wpuszcza, i za każdym razem to ty.
Od jutra o 4:20 rano nie będzie dzwonił żaden budzik. Twój wnuk już pytał, kiedy wy dwoje jedziecie do Rotterdamu; Powiedziałem, że od teraz dziadek sam zdecyduje. Przez 41 lat robiłeś wszystko na czas; Teraz jedź gdzieś, nie patrząc na zegar. Relaksującą emeryturę, tato. Wznieście ze mnie kieliszki: Za 41 lat, za drogę do domu, za ciebie.
Dlaczego to przemówienie działa: Córka opowiada o latach pracy z kuchni, z detalami, których żaden kolega nie potrafił podać: budzik o 4:20 rano, zapach diesla, Wigilia Bożego Narodzenia 1997. Wspomnienie z Rotterdamu zamienia zawód w historię ojca i córki, a szczegóły kierunkowskazu powracają na końcu jako dowód tego, co ojciec przekazał dalej. Matka dostaje własną obcasę, zarabia po 41 latach wsparcia. Toast kończy przemówienie, gdzie ma się kontynuować przyjęcie w ogrodzie: z uniesionymi szklankami.
Wzór stojący za obiema przemówieniami
Oba przemówienia rezygnują z etapów kariery i opierają się na przestarzałych momentach: 1994, 2009, Wigilia Bożego Narodzenia 1997. Obaj dziękują imionami i powodami, a na końcu mają zdjęcie, które goście mogą zabrać ze sobą. Różnica tkwi w kierunku patrzenia: kierownik warsztatu patrzy na firmę, córka na ludzi. Jak wybrać momenty do swojej sprawy i zorganizować przemówienie można znaleźć na stronie Mowę emerytalną; Eloqole tworzy własną wersję tego rozwiązania.