İki eksiksiz Noel konuşması, biri yemekten önce kısa, biri ağacın altında daha uzun. Aileler uydurma, kurgu aktarılabilir. Her konuşmanın ardından neden işe yaradığını bulacaksınız. Teşekkür, yıl anı ve dilekten oluşan taslağı Ailede Noel Konuşması sayfası anlatıyor.
Örnek 1: Büyükanne Noel yemeğinden önce
Durum: Noel arifesi, masada on iki kişi, kaz tütüyor, 90 saniye.
Evet, kaz soğumadan önce: benden birkaç cümle.
Bu masada bugün 43. kez oturuyorum ve ilk kez yemeği kendim yapmadım. Sabine, kırmızı lahanayı benim tarifimle yaptın ve onu değiştirmeye cesaret ettin. Benimkinden daha güzel kokuyor. Bunu sadece bugün ve sadece bir kez söylüyorum.
Hepiniz burada olduğunuz için teşekkürler. Masada on iki kişiyiz; bu eve taşındığımda dört kişiydik. Jannis, bu sabah saat beşte Rostock’tan yola çıktın, bunun için birazdan en büyük parçayı sen alacaksın. Ve Emmi ile Paul: Evet, yemekten sonra hediyeler var. Önce yemek yenir, babanız küçükken de böyleydi. Emmi, az önce bana bir şiir çalıştığını fısıldadın. Onu ağacın başına saklıyoruz.
Bugün bir yer boş. Deden şimdi şöyle derdi: “Christel, çabuk ol, yemek soğuyor.” Ben de çabuk oluyorum. Onu anıyoruz ama yine de kutluyoruz; o da tam olarak böyle isterdi.
Hepimize gürültülü, uzun bir akşam diliyorum. Afiyet olsun!
Bu neden işe yarıyor: İlk cümle kısalığın nedenini söylüyor ve konuşmadan, aile sofrasında rahatsız edecek her türlü tören havasını alıyor. Her teşekkürün bir adı ve bir ayrıntısı var: değiştirilen kırmızı lahana, saat beşteki yola çıkış, çalışılan şiir. 43 sayısı ile dörde karşı on iki, aile hikâyesini bir yan cümlede anlatıyor. Boş yer tam olarak bir an alıyor ve o da yas kalıpları yerine dedenin kendi ağzından konuşuyor. Son cümle aynı zamanda yemeğin başlama izni.
Örnek 2: Baba ağacın altında
Durum: Noel arifesi, hediyelerin dağıtımından önce, neredeyse yetişkin üç çocuk, iki dakika.
Birazdan burada hediye kâğıtları uçuşmadan önce: bana iki dakika, sonra akşam sizin.
Bu yılı düşününce, 4 Nisan’ı düşünüyorum. O gün nakliye kamyonu kapının önündeydi ve Tim çocukluk odasını boşalttı. O gün Leipzig’de üç koliyi üçüncü kata taşıdım ve dönüş yolunda tek kelime etmedim. Anneniz beni kendi hâlime bıraktı. Bunun için teşekkürler.
O zamandan beri burası daha sessiz. Bu akşam çok şükür değil, çünkü ikiniz yine buradasınız ve çünkü Ella, Noel’in onun çalma listesi olmadan olmayacağına karar verdi. Üç kez “kıs şunu” dedim ama öyle demek istemiyorum.
Bu, aynı zamanda babaannenin 80 yaşına girdiği ve kendi şöleninde benden daha uzun dans ettiği yıldı. O anın fotoğrafı şimdi koridorda asılı; henüz görmemiş olana birazdan gösteririz. Sonradan, şölenin ona fazla kısa geldiğini iddia etti.
Bu yıla seviniyorum. Bizi birbirimizden uzağa çekti, hiç değilse birkaç kilometre, ama bugün yine hepiniz Tim’le pazar günü kestiğimiz bu eğri ağacın altında oturuyorsunuz. Gövdesi çarpık. Yine de ayakta.
Gelecek yıl için tam da bunu diliyorum: hep birlikte bir masada, en az iki kez. Ve şimdi: hediyeler. En küçük başlıyor, her zamanki gibi.
Bu neden işe yarıyor: Yıl değerlendirmesi tek bir tarihe, 4 Nisan’a asılı ve bir sahne olarak anlatılıyor: koliler, üçüncü kat, sessiz dönüş yolu. Açılış sayfasının önerdiği yıl anı bu, on iki aylık bir kronik değil. Babaannenin doğum günü ikinci, daha hafif bir dokunuş olarak ekleniyor ve tek bir görüntüde kalıyor: koridordaki fotoğraf. Eğri ağaç, sonda harfi harfine yazılmış bir ahlak dersi olmadan öylece duruyor; aile onu kendiliğinden anlıyor. Son cümle, tanıdık bir aile kuralıyla hediye dağıtımını başlatıyor.
Ardındaki kalıp
Her iki konuşma da üç adımı izliyor: teşekkür, yıl anı, dilek. Büyükanne, yemek tüttüğü için değerlendirmeyi tek cümleye indiriyor; baba ise ağacın altında koca bir sahne anlatabiliyor. İkisinin ortak yaptığı şey: toplu selamlar yerine isimler, kişi başına somut bir ayrıntı, zor olan için tek bir cümle. Kendi konuşmanızı yazarken önce yalnızca ailenizde bulunan üç ayrıntı toplayın. eloqole bunlardan zaman aralığınıza uygun sürümü kuruyor, yemekten önce ya da ağacın altında.