İki tam açılış konuşması, ikisi de ayakta duran bir topluluğun önünde yapıldı. İsimler uydurma, kurgu gerçek: karşılama, teşekkür, vesile, sembolik an. Her konuşmadan sonra neden işe yaradığı yazıyor. Ardındaki iskeleti açılış konuşması yazmak sayfası anlatıyor.
Örnek 1: Sahibi kendi kafesini açıyor
Durum: Bahnhofstraße’deki “Café Marlene”nin açılışı, mekânda ayakta yaklaşık 60 misafir, sahibi dört dakika konuşuyor, ardından ilk tur evin ikramı.
Café Marlene’e hoş geldiniz. Doğrusunu söylemek gerekirse, hepinizin buraya sığmış olmasına ben de şaşırdım. Yedi ay önce bu mekânda ilk kez durduğumda, burası kahverengi tavan lambrili bir kırtasiyeydi; bir de bugün artık sözünü etmemize gerek olmayan bir halısı vardı.
3 Kasım’da kira sözleşmesini imzaladım, 4 Kasım’da elektrikçi Yılmaz geldi ve 1963’ten kalma tesisat buldu. Yine de işe devam etti; ilk teşekkürüm bu yüzden ona. Eski jimnastik salonu sırasından yaptığı tezgâh için Behrens marangozhanesine de teşekkürler; 200 saat döşeme zımparalayıp yine de hâlâ benimle konuşan kız kardeşim Anja’ya; burada kahve daha yokken bütün kış ustalara kahve pişiren yan komşum Okafor Hanım’a; ve yedi aydır her cümlesine “kafe işlemeye başlayınca” diye başlamak zorunda kalan eşime.
Neden Marlene? Marlene benim büyükannemdi. Onda pazarları çatlak beyaz bir demlikten kahve içilirdi ve bir kural geçerliydi: Masaya oturanın vakti vardır. İşte tam da o demlik şimdi şurada, rafta duruyor. Burada yeni olmayan tek şey o ve geri kalan her şeyin sebebi de o. On iki yıl finansal kontrol bölümünde çalıştım ve bu süre boyunca Marlene’deki pazarları hiç unutmadım. Bir noktada şu netleşti: İnsanların vakti olan bir mekân istiyorum.
Salıdan itibaren Café Marlene, pazartesi hariç her gün sekizden on sekize kadar açık; kahvaltı sekizde başlıyor, kekleri Anja pişiriyor. İsteyen ilk hafta yine uğrasın ve yanında vakte ihtiyacı olan birini getirsin.
Ve konuşmak yeter artık. Makine ısındı, Anja çoktan başına geçti, ilk tur bizden. Café Marlene açılmıştır.
Bu konuşma neden işe yarıyor: Giriş, herkesin şu an içinde durduğu mekândan bir görüntü; herkes eski kahverengi tavanı bugünküyle kıyaslayabiliyor. Teşekkür, her biri somut bir katkıyla beş isim anıyor: 1963’ten kalma tesisattan 200 saatlik zımparaya kadar. Vesilenin görünür bir çıpası var: raftaki çatlak demlik. Açılış saatleri misafirlere faydayı veriyor ve son cümle herkesin beklediği anı ateşliyor.
Örnek 2: Başkan mahalle şenliğini açıyor
Durum: Lindenplatz’taki mahalle şenliğinin on ikinci düzenlenişi, sitesakinleri derneğinin başkanı sahneden üç dakika konuşuyor, ardından okul bandosu çalıyor.
Sevgili komşular, sevgili misafirler, Lindenplatz’taki on ikinci mahalle şenliğine hoş geldiniz!
Az sonra sahneyi okul bandosu devralmadan önce, olmasalar bu meydanın bugün bomboş kalacağı insanlara üç dakika. Sabah altıdan beri 80 gönüllü 42 stant kurdu. Kek standı 240 bağış kek bildiriyor, yeni bir rekor; itfaiye de banklarını on ikinci kez ödünç verdi, üstelik 2019’da onları pamuk şekeri bulaşmış hâlde geri vermemize rağmen. Hepinize teşekkürler; sahne ve elektrik için belediye hizmetlerine teşekkürler.
Bazılarınız hâlâ hatırlıyor: Bu şenlik 2014’te, Feldstraße’deki yeni yerleşim bölgesi bitip birdenbire kimsenin tanımadığı 300 hane buraya yerleşince doğdu. Birkaçımız, komşuları park yeri kavgasında değil de ızgara sosis başında tanımanın daha iyi olduğunu düşündü. İlk düzenlenişte dokuz stant vardı ve tam açılışta bir sağanak bastırdı. Bugün burada 42 stant var ve bu stantlardaki derneklerin üçü, tam da o yeni yerleşim bölgesinden insanlarca kuruldu. Fikir buydu ve tuttu.
Bugün sizi neler bekliyor: Şu andan itibaren müzik, saat 15.00’te genç itfaiyenin kale duvarı şut oyunu, saat 17.00’de tombala — büyük ödülünü açıklayamam, çünkü hâlâ kuyumcuda duruyor. Şenliğin geliri bu yıl Lindenplatz’taki yeni oyun aletlerine gidiyor; üyeler mart ayında böyle karar aldı.
Ve benden bu kadar. Lindenschule’nin okul bandosu üç yeni şarkı çalıştı ve arkamda çoktan sabırsızca bekliyor. On ikinci mahalle şenliğini açık ilan ediyorum. Sahne sizin!
Bu konuşma neden işe yarıyor: Konuşmacı kendi kısalığını önceden duyuruyor ve buna uyuyor: ayakta bir topluluğun önünde üç dakika. Teşekkür, bir isim listesi yerine sayılarla ve bir kahkahayla (pamuk şekerli banklar) çalışıyor. Vesile bir kuruluş hikâyesi olarak anlatılıyor: 2014’teki yeni yerleşim bölgesinden, ondan doğan üç yeni derneğe kadar. Böylece konuşma, şenliğin etkisini iddia etmeden kanıtlıyor. Programın önizlemesi misafirlere bir yol haritası veriyor ve son cümle sözü doğrudan bandoya bırakıyor.
Her iki konuşmanın ardındaki kalıp
Her iki konuşma da beş dakikanın altında kalıyor, ikisi de eksiksiz değil somut biçimde teşekkür ediyor, ikisi de vesilenin arkasındaki hikâyeyi gerçek verilerle anlatıyor: 3 Kasım tarihli kira sözleşmesi, 2014 kuruluş yılı. Ve ikisi de önceden duyurulmuş, kelimesi kelimesine planlanmış, sembolik anı ateşleyen bir son cümleyle bitiyor. Kendi açılışınızı yazarken önce bu son cümleyi planlayın; oraya giden yolu açılış konuşması yazmak sayfası anlatıyor, eloqole ise verdiğiniz bilgilerden konuşmayı sizin için yazıyor.