Bakım ve sosyal hizmetlerde yıldönümü için iki tam konuşma: bir yöneticinin ana konuşması ve bir belediye selamlama konuşması. İsimler ve yerler uydurma, işleyiş gerçek. Her konuşmadan sonra neden işe yaradığı yazıyor. Yapı ve kurallar Bakım hizmetinde yıldönümü konuşması sayfasında açıklanıyor.
Örnek 1: Sosyal istasyonun 25. yıldönümü vesilesiyle yönetici
Durum: Belediye salonunda tören, St. Martin sosyal istasyonunun 25. yılı, yönetici; ekip, yakınlar, işleten kurum ve şehir temsilcileri önünde yaklaşık on dakikalık ana konuşmayı yapıyor. İşte konuşmanın özü.
Sevgili meslektaşlar, değerli misafirler, 1 Mart 2001’de St. Martin sosyal istasyonu ilk turunu yaptı. Dört bakım görevlisi, iki adet ikinci el Corsa, 17 hasta. Kurucu Rahibe Hedwig turları akşamları mutfak masasında planlardı; kartotek kartlarıyla ve tek yönlü sokakların kalemle işaretlendiği bir şehir haritasıyla.
Bugün, 25 yıl sonra, 41 çalışanımız var: bakım uzmanları, bakım yardımcıları, ev hizmetleri, idari personel ve iki stajyer. Her sabah saat 6:10’dan itibaren on bir araba bahçemizden çıkıyor. Bu şehirde ve çevresindeki üç köyde 240 kişiye bakıyoruz. Ve yol defterlerimizi toplayınca, 25 yılda yaklaşık 470.000 ev ziyareti çıkıyor. İki kez yeniden hesapladım, çünkü kendim bile buna zor inandım.
Bu sayıların her birinin ardında bir kapı zili tabelası var. Ve her kapı zili tabelasının önünde, yağmurda, 35 derecede ve buzlanmada, bizden biri duruyor. Bugün başka hiçbir sahnede geçmeyen üç şey söylemek istiyorum. İlki: gece nöbeti. Onu tutan kişi, 25 yıldır her gece, hatta Noel arifesinde bile telefonu yastığının yanında uyur. İkincisi: hiçbir sigortanın ödemediği o beş dakika. Buzdolabına atılan bir bakış, yerden alınan gazete, kapıda söylenen o cümle. Buradaki insanların bize anahtarlarını emanet etmesinin sebebi tam da bu dakikalar. Üçüncüsü: Renate. 1 Mart 2001’de iki Corsa’dan birindeydi ve yarın sabah yine yola çıkıyor. 25 yıl, aynı kadın, aynı güvenilirlik. Renate, lütfen bir anlığına ayağa kalk.
Nadiren görülenlere de teşekkür etmek isterim: bize güvenlerini ve ev anahtarlarını emanet eden yakınlara, 2014’te finansman sarsıldığında yanımızda duran işleten kurumumuza ve Kirchplatz’daki mekânlar için şehre.
Peki ya yarın? Sonbaharda üçüncü stajyerlik kadrosunu dolduracağız, Ocak’tan itibaren on iki kişilik bir gündüz bakımevi açacağız. Rahibe Hedwig’in kartotek kartları koridorumuzda çerçeveli olarak asılı duruyor. Üzerindeki görev 25 yılda değişmedi: Geliyoruz. Buna içelim, ve sonraki 25 yıla.
Neden işe yarıyor: Kuruluş sahnesi somut nesnelerle kurulu: kartotek kartları, kalem, iki Corsa. Ve bugünle arasındaki farkı ölçülebilir kılıyor: 4 çalışandan 41’e, 17 danışandan 240’a, 470.000 ev ziyareti. Takdir, tam olarak hiçbir istatistikte yer almayanı adlandırıyor: gece nöbeti, ücreti ödenmeyen dakikalar, ilk günden bu yana çalışan bir meslektaşın adı ve ayağa kalktığı o an. Teşekkürlerin her grup için somut bir nedeni var. Ve son bölüm gelecek planlarını kuruluş sahnesine bağlayan bir halkayla birleştiriyor: koridordaki kartotek kartları son cümleyi taşıyor.
Örnek 2: Belediye başkanı, ayakta bakım hospis hizmetini tebrik ediyor
Durum: Ayakta bakım hospis hizmetinin 20. yıldönümü kutlaması, belediye başkanı yaklaşık dört dakikalık selamlama konuşmasını yapıyor.
Sayın Bayanlar ve Baylar, Wegbegleitung hospis hizmetinin değerli gönüllüleri, bir belediye başkanı pek çok selamlama konuşması yapar. Bu benim için zor bir konuşma ve bunu bir iltifat olarak söylüyorum: Sizin çalışmalarınızı bayram diliyle anlatmak zor, çünkü bu çalışma şehrimizin normalde hakkında sustuğu yerlere götürüyor.
Wegbegleitung 20 yıldır var. Bu süre içinde 68 gönüllüyü eğittiniz; 100 saati aşan kurslarda, ücretsiz, boş zamanlarında. Şehrimizde yaklaşık 900 kişiye son yolculuğunda eşlik edildi: evde, huzurevinde, hastanede. Bir de yas gruplarınızın destek olduğu yakınlar var. Bu şehirde, sizin adınızın umutsuzluk ile veda arasındaki farkı ifade ettiği aileler var; bazılarını tanıyorum.
Bugün kişisel bir şey söylememe izin verin. 2022 kışında, gönüllülerinizden biri dört ay boyunca her Salı babamı ziyaret etti. Elverdiği sürece onunla Skat oynadı, artık oynayamaz olduğunda da onu dinledi. Annem bugün hâlâ şöyle diyor: “Bizi ayakta tutan o Salı günleri oldu.” Yani burada hem belediye başkanı hem de bir oğul olarak duruyorum ve ikisi de size teşekkür ediyor.
Sizinki gibi bir gönüllülük ne sipariş edilebilir ne de parayla ödenebilir. Bir şehrin yapabileceği üç şey var: mekân vermek, güvenilir biçimde desteklemek ve yaşam sonu bakımının tıpkı kreşler ve itfaiye gibi bu şehrin bir parçası olduğunu açıkça dile getirmek. Bu yüzden bugün bunu bu kadar somut söylüyorum: Destek 2027 bütçesinde yer alıyor, 12 Haziran’da karara bağlandı. Bahnhofstraße 7’deki yeni mekânlar ise Nisan’dan itibaren kullanıma hazır olacak, kirayı şehir üstleniyor.
Yıldönümü için size, bir sonraki kursunuza katılacak insanlar ve 20 yıldır başkalarına aktardığınız gücü diliyorum. Şehrimiz sizin varlığınız sayesinde daha zengin. 20 yıllık Wegbegleitung’unuz için tebrikler, ve teşekkürler.
Neden işe yarıyor: Selamlama konuşması, kişinin rolüne dair dürüst bir itirafla başlar ve bayram klişelerinden tamamen vazgeçer. Hizmetin emeği, gönüllülüğü somut kılan üç sayıyla anlatılır: 68 eğitilen gönüllü, 100 saatlik kurs, 900 kişiye eşlik. Kendi babasına dair kişisel hikâye politikacıya güvenilirlik kazandırır, annenin o sözü ise herhangi bir istatistikten fazlasını taşır. Sonunda konuşma, siyasi selamlama konuşmalarının nadiren verdiğini verir: tarihi ve adresi belli, doğrulanabilir iki söz. Bir bedeli olan takdir işte böyle olur.
Her iki konuşmanın ardındaki kalıp
Her iki konuşma da kahramanlık söz dağarcığını bir kenara bırakıp onun yerine görünür olanı takdir ediyor: saatler, kurs saatleri, isimler, taahhütler. Kendiniz bir yıldönümünde konuşacaksanız: Önce üç gündelik sayı ve bir kuruluş sahnesi toplayın, gerisi buna dayanır. eloqole bundan tam konuşmayı oluşturur.