Ayinden sonraki yemekte yapıldığı biçimiyle vaftize dair iki eksiksiz konuşma: biri vaftiz annesinden, biri ebeveynlerden. Aileler kurgu, yapı aktarılabilir. Her konuşmadan sonra neden işe yaradığı yazıyor. Ardındaki yapıyı Vaftiz konuşması yazmak sayfası açıklıyor.
Örnek 1: Vaftiz annesi konuşuyor — Sarah, Frieda için
Durum: Protestan ayininden sonra bir lokantada vaftiz kutlaması, 35 misafir, yaklaşık iki buçuk dakika.
Sevgili aile, sevgili dostlar. Ve sevgili Frieda, bugün bundan hiçbir şey anlamasan da, çünkü org sonu ezgisinden beri deliksiz uyuyorsun.
Ben Sarah, bu sabahtan beri resmen senin vaftiz annen. Beni henüz tanımayanlar için: Frieda’nın annesiyle beşinci sınıftan beri her matematik ödevini, her taşınmayı ve her kötü arkadaşı birlikte atlattık. Kışın bana bunu yapmak isteyip istemediğimi sorduğunda mutfağında oturuyorduk, sen aşağı yukarı yanımızdaki oklava kadardın ve ben önce ağladım. Sonra evet dedim. Bu sırayla.
Frieda, seni yedi aydır tanıyorum. Senin hakkında şunları biliyorum: anahtar demetlerini satın alınmış her oyuncaktan daha çok seviyorsun, biri hapşırınca gülüyorsun ve babanın sabrına sahipsin, yani hiç sabrın yok. Bir konuşma için pek fazla bilgi değil. Ama bir söz için yeter.
Sana üç şey söz veriyorum. Birincisi: benimleyken, evde pazarlığı gereken şeyleri yapabilirsin. Kahvaltıda patates kızartması muhtemelen buna dahil. İkincisi: bir gün sana anne babanın gerçekte nasıl bir araya geldiğini anlatacağım. Uzun sürümünü, babanın hep atladığı kısmıyla birlikte. Üçüncüsü: bir gün yalnızca dinleyen ve anne babana hiçbir şey aktarmayan birine ihtiyacın olursa, o kişi benim. Bu, yedi aylıkken de geçerli, yedi yaşında da, on yedisinde de.
Anne baban senin için bir vaftiz ayeti seçti: „Çünkü O, meleklerine buyurdu ki bütün yollarında seni korusunlar.“ Haftalarca aradılar ve bu ayet çıkana kadar iki adayı elediler. Bence çok yakışmış. Ben de o yollardan biri olmayı düşünüyorum: patates kızartmasının olduğu yol.
Bu arada, az önce kilisede yanan vaftiz mumunu annen kendi elleriyle çekti. Biri onu biraz eğri bulduysa: bu el işi, olması gereken bu.
Frieda’ya!
Neden işe yarıyor: Konuşma, her vaftiz konuşmasının temel sorununu (bir bebek hakkında anlatacak az şey vardır) o azı tam da adıyla anarak çözüyor: anahtar demeti, hapşırma, sabır. Bu, ödünç alınmış şiirden daha dürüst duruyor. Üç söz, çekirdeği oluşturuyor ve komikten (patates kızartması) ciddiye (dinleyip aktarmamak) doğru yükseliyor; böylece vaftiz anneliği rolünün özü, konuşmayı ağırlaştırmadan ağırlık kazanıyor. Vaftiz ayeti, patates kızartması esprisine dönülerek yere basıyor; kendi çekilen vaftiz mumuna yapılan kıvrım da anneye ayrıca bir iltifat dağıtıyor. Sondaki kadeh, misafirlere tokuşturmak için net bir işaret veriyor.
Örnek 2: Baba, ebeveynler adına konuşuyor — Jan, Anton için
Durum: Katolik vaftizinden sonra büyükanne büyükbabanın bahçesinde kutlama, 40 misafir, yaklaşık üç dakika.
Sevgili misafirler, Marie’yle ikimiz adına: hoş geldiniz ve burada olduğunuz için teşekkürler. Bazılarınız bu sabah, kilisede vaktinde oturabilmek için beşte yola çıktı. Anton bunun karşılığını, tam da vaftiz suyu dökülürken uyuyakalarak ödedi. Papaz, otuz yılda başına böyle bir şey gelmediğini söyledi. Bu bahçe için Christel nineye de teşekkürler. Bugün böyle görünsün diye salıdan beri her gün çim biçiyor.
Bir yıl önce Anton daha yoktu. Bunu bir düşünmek gerek. Bir yıl önce Marie’yle pazarları geç saatlere kadar uyuyor ve „Bebek arabaları zaten hepsi aynı“ gibi konularda fikir sahibiydik. Bugün biliyoruz: 40 çeşit yaban havucu püresi var ve Anton bunların 39’unu reddediyor. Yine de tek bir günü bile geri takas etmezdik. Peki, belki 14 Mart’ı, ama o gün üçümüz de aşırı yorgunduk.
Anton’u neden vaftiz ettirdiğimizi son haftalarda kimi kişiler sordu. Bizim için mesele şu: bu çember. Bugün hepinizin önünde bu küçük insana eşlik edeceğimize söz verdik. Siz de duydunuz. Artık tanıksınız. Bahaneler geçmez sevgili vaftiz anne babalar.
Sıra sizde, Sarah ve Tobias. Bütün bu ilk yılın en kolay kararı sizdiniz. Sarah, doğumdan üç saat sonra elinde sandviçlerle klinikteydin. Tobias, taşınmada bebek alt değiştirme masasını bir kez bile küfretmeden üç kez kurup söktün. İnsan çocuğuna tam da böyle insanlar diler.
Anton, bunu yirmi yıl sonra okuyorsan: bahçe çitinin ardındaki her şeye karşı merak diliyoruz sana. İşler ciddileştiğinde sana sandviç getiren bir dost. Ve ne halt karıştırmış olursan ol, buraya her zaman geri dönebileceğin güveni. Dedene sor, o bunu benden bilir.
Ve şimdi: kadehlerinizi kaldırın. Anton’a!
Neden işe yarıyor: Selamlama, kalıp sözler yerine somut bir ayrıntıyla (beşte yola çıkış) teşekkür ediyor ve vaftiz suyu anekdotuyla ilk gülüşü ayinin kendisinden alıyor. „Bir yıl önce / bugün“ karşıtlığı, ebeveynlik yılını iki cümleyle anlatıyor. Püre çeşidinin sayısı, her türlü duygu sömürüsünün yerini alıyor. Vaftiz anne babaya teşekkür güçlü: sıfat yerine iki kanıt; sandviçler sonra Anton’a dilek olarak geri dönüyor. Sondaki dilekler yetişkin çocuğa yöneltilmiş; bu, kutlamaya ileriye dönük bir bakış, kapanış kadehine de asıl ağırlığını veriyor.
Her iki vaftiz konuşmasının ardındaki kalıp
Her iki konuşma da aynı dört adıma dayanıyor: somut teşekkürle selamlama, çocuğa şimdiden onu var eden iki üç ayrıntıyla dürüst bir bakış, ardından çekirdek olarak söz ya da dilekler, en sonda net bir kadeh. Vaftiz annesi doğrudan çocuğa sesleniyor, ebeveynler misafirlere. Konuşma dört dakikanın altında kaldığı ve her misafir anekdotları anladığı sürece ikisi de işe yarıyor. Yapıyı, uzunluğu ve en sık yapılan hataları ayrıntısıyla Vaftiz konuşması yazmak sayfasında bulabilirsin.