Her biri farklı bir rolden, iki eksiksiz konfirmasyon konuşması: ana yemekten sonra vaftiz anne, kutlamanın açılışında baba. İsimler uydurma, mekanik gerçek. Her konuşmadan sonra, onu neyin taşıdığı yazıyor; böylece kalıbı kendi durumunuza taşıyabilirsiniz. Ardındaki kurguyu Konfirmasyon konuşması sayfası açıklıyor.
Örnek 1: Konfirmasyon kutlamasında vaftiz anne
Durum: Ayinin ardından cemaat salonunda kutlama, vaftiz anne tatlıdan önce konuşuyor, iyi üç dakika.
Sevgili Marlene, sevgili aile, sevgili misafirler,
on dört yıl önce Marienkirche’de vaftiz kurnasının başında durdum ve sana göz kulak olacağıma söz verdim. Sen bu sözü baştan sona uyuyarak geçirdin. Bugün burada oturuyorsun ve uyanıksın. Dürüst olmak gerekirse, çoğumuzdan daha uyanık.
Size, Marlene’yi her karneden daha iyi anlatan bir an anlatayım. Geçen sonbahar arabadaydık, hentbol turnuvasından dönüş yolu, üst üste kaybedilen üçüncü maç. Cesaret verici bir şeyler söyledim, işte tipik vaftiz teyze cümleleri. Marlene camdan dışarı baktı ve dedi ki: “Şu an kaybediyoruz, çünkü atmaya korkuyoruz. Bir dahaki sefere ben atacağım.” Bir dahaki sefere gerçekten attı. Üç gol, yine kaybettik. Ama attı.
Annen bana, konfirmasyon dersinde ‘insan kuşku duyarken de inanabilir mi’ diye sorduğunu anlattı. Papaz galiba bir süre düşünmüş. Bu soruyu, on dört yaşımdayken sahip olduğum çoğu cevaptan daha iyi buldum.
Şimdi gelecek olan her şey için tam da bunu diliyorum sana: atmanı ve sormanı. Konfirmasyon ayetin Mezmur 37’de: “Yollarını RAB’be emanet et ve umudunu O’na bağla.” Onu kendin seçtin ve bence sana yakışıyor. Kendin yapman gereken şeyler var, bir de gönül rahatlığıyla başkasına bırakabileceğin şeyler. Marifet, ikisini birbirinden ayırmak olacak. Bunda seve seve yardım ederim, bugünden sonra da.
Zira resmî olarak vaftiz annelik görevim bugün sona eriyor, kilise tüzüğünde böyle yazıyor. Ben bunu görmezden gelmeye karar verdim. Yani bana katlanmaya devam edeceksin: hentbol turnuvalarında, sinema akşamlarında ve ailenle konuşmak istemediğin her şeyde. Acil durum numarası aynı kalıyor.
Salondaki yetişkinlere bir not daha: Marlene bu konuşmayı önceden okudu ve onayladı. İki yerde çıkarma oldu. Hangileri olduğunu asla öğrenemeyeceksiniz.
Sevgili misafirler, benimle birlikte Marlene’nin şerefine kadeh kaldırın: konfirmasyonunu yeni aldı, on dört yaşında ve atış kolunun sezdiğinden daha cesur. Şerefine, Marlene.
Bu konuşma neden işe yarıyor: Giriş, vaftize doğru çemberi kapatıyor ve uyuyup kaçırılan sözle ilk kahkahayı topluyor. Ana anekdot mutlu sonla bitmiyor (üç gol, yine mağlubiyet) ve tam da bu yüzden inandırıcı: Karakter gösteriyor, başarı bilançosu değil. Konfirmasyon ayeti kişisel biçimde yorumlanıp anekdota bağlanıyor (“atman”). Vaftiz velisi görevinin, çoğu velinin sakladığı kilise hukukuna dayalı sonu, vaftiz anneyi acil durum numaralı bir söze dönüştürüyor. Marlene’nin verdiği onaya değinilmesi, konuşmanın konfirmasyon adayının vetosuna saygı gösterdiğini salona geçerken anlatıyor ve sondan bir önceki kahkahayı sağlıyor. Kadeh sözü ise salona konuşmanın bittiğine dair açık bir işaret veriyor.
Örnek 2: Sofra konuşması olarak baba
Durum: Restoranda konfirmasyon kutlaması, baba yemekten önce kutlamayı açıyor, üç dakikaya yakın.
Sevgili Elias, sevgili aile, sevgili dostlar,
hepiniz burada olduğunuz için ne güzel. Kiminiz bu sabah saat altıda yola çıktı ki onda kilisede oturabilsin. Bunu takdirle karşılıyoruz ve yemek birazdan geliyor, söz.
Elias, tabaklar tıngırdamadan önce sana bir şey söylemek istiyorum. İki yıl önce konfirmasyon dersinin kaydı geldi ve annenle ben bilerek sessiz kaldık. Kimse dürtmezse ne yapacağını görmek istedik. Kaydını yaptırdın, arkadaşların yüzünden, öyle dedin. Sonra o çarşamba geldi; konfirmasyon dersinden eve döndün ve akşam yemeğinde İncil’de aslında neden bu kadar çok tartışıldığını sordun. O akşam sofrada, yıllardır olmadığı kadar uzun oturduk.
Benim için değişen şu oldu: Kendisiyle tartışılabilecek biri oldun. Karşı çıkıyorsun, gerekçe istiyorsun, “çünkü öyle” ile çoktandır yetinmiyorsun. Yorucu mu? Bazen, özellikle salıları. Ama çocuklar tam da böyle, sofrada birlikte oturmaktan keyif alınan insanlara dönüşür.
Deden az önce ayinden sonra kulağıma fısıldadı: “Oğlan, kutsama sırasında öne baktı.” Deden’i bilirsin: Ondan daha fazla takdir tek cümleye sığmaz. Bunun ne kadar değerli olduğunu biliyorsun.
Bu sabah ayinde kutsamanı aldın. Bizden ise buna ek olarak tek bir görev alıyorsun: Soran biri olarak kal. Cevapların daha çok kez değişecek. Soruların şimdiden iyi.
Papaz Wiegand’a ve kilise cemaatine, küçük kız kardeşinin bile sessiz kaldığı bir ayin için teşekkürler. Bu neredeyse bir mucize. Ve bu günü bizimle kutlayan herkese teşekkürler.
Elias, annenle ben seninle gurur duyuyoruz ve bugün bunu bir kez de tanıklar önünde söyleyebiliyoruz. Hepinize afiyet olsun ve oğlumuzun şerefine.
Bu konuşma neden işe yarıyor: Baba, ev sahipliği görevlerini iki cümlede ve mizahla hallediyor: yol takdir ediliyor, yemek duyuruluyor, beklenti belirleniyor. Ana anekdot bir akşam yemeği sohbeti: küçük, somut, kimseyi mahcup etmeden ve oğlu kendi kararını veren biri olarak gösteriyor. “Tek görev”, alışılmış öğüt yağmurunun yerini alıyor ve doğrudan hikâyeden büyüyor. Papaza ve cemaate teşekkür, küçük kız kardeş üzerinden mini bir kahkaha alıyor ki mecburi bir formalite olarak kalmasın. Final, gurur cümlesini yemek işaretiyle birleştiriyor: Konuşma, kimse saate bakmadan bitiyor.
Her iki konuşmanın ardındaki kalıp
İkisi de aynı taslağı izliyor: doğrudan konfirmasyon adayına hitap, gerçek hayattan tek bir sahne, ileriye dönük bir yorum, net bir bitiş işaretiyle bir kutsama ya da kutlama. Değişen şey rol: Vaftiz anne daha kişisel ve daha teklifsiz olabilir, baba ise ek olarak ev sahipliği görevlerini taşır. Kendi konuşmanızı kurarken: Önce bu genç insanın kime dönüştüğünü gösteren tek sahneyi bulun. Geri kalan her şey onun etrafında diziliyor. Uzunluk, çeşitlemeler ve tipik hatalarla birlikte tüm kurguyu Konfirmasyon konuşması sayfası açıklıyor ve eloqole taslağı sizin isimleriniz ve anılarınızla yazar.